CANAL INVISIBLE: Cap. 45

Que sepas que te aprecio, amigo.
¡Qué digo te aprecio! Te quiero, tío. Te quiero un montón. No hay nadie que me haga sentir tan acompañado, tan tonificado. Sobre todo, porque contigo no tengo que demostrar nada. No sé cómo lo haces, pero cuando hablo contigo me permito levantar el pie del acelerador y ponerme a ralentí. ¡Qué bien se ven los paisajes desde esta perspectiva! A tu lado, soy lo que soy y me siento aceptado. ¿Sabes el valor que eso tiene para mí? No, no lo sabes porque no tengo los huevos de confesarlo. Eso lo hacen los buenos amigos, y a mí aún me queda mucho. Prefiero pagarte una comida a regalarte mi reconocimiento. Si ves que bajo la mirada o me sonrojo o aprieto los puños, no pienses que me he enfadado. Sólo estoy tratando de decirte que te quiero, un sentimiento que no he sabido exteriorizar ni con mis propios hijos.

2 comentarios sobre “CANAL INVISIBLE: Cap. 45

  1. Després d'uns dies sense llegir-te, finalment avui he trobat el temps per entrar al blog. M'agraden molt aquesta sèrie de capítols CANAL INVISIBLE. Gràcies per compartir-los. Anna

    Me gusta

Replica a Anónimo Cancelar la respuesta

Diseña un sitio como este con WordPress.com
Comenzar